Przecieramy szlaki — logo
Sarnia skała — zdjęcie trasy

Sarnia skała

Tatry Zachodnie · Szczyt

Skalisty taras widokowy nad Doliną Strążyską z szeroką panoramą Giewontu.

O szlaku

Szczyt Sarniej Skały przyciąga turystów przede wszystkim wyjątkową panoramą na Giewont, którego strome ściany z tego miejsca prezentują się szczególnie okazale. Niewielka wysokość oraz łatwy szlak sprawiają, że jest to popularny cel wycieczek dla osób rozpoczynających swoją przygodę z Tatrami, a także rodzin z dziećmi. Dawniej szczyt znany był pod innymi nazwami, między innymi jako Mała Świnica czy Świnia Skała. Z jego historią wiążą się również opowieści o poszukiwaczach skarbów, którzy przez długie lata przeszukiwali okoliczne skały. Ślady ich działalności w postaci wyrytych znaków można odnaleźć do dziś.

Na Sarnią Skałę prowadzą dwa najczęściej wybierane szlaki: przez Dolinę Strążyską oraz Ścieżką nad Reglami. Wędrując Doliną Strążyską, można podziwiać charakterystyczne wapienne turnie zwane Mnichami oraz towarzyszący dolinie Potok Strażyski. Przy szlaku znajduje się także tablica poświęcona Edwardowi Jelinkowi, czeskiemu pisarzowi i wielkiemu miłośnikowi Tatr. Odsłonięto ją pod koniec XIX wieku z inicjatywy jego polskich przyjaciół, wśród których był również Henryk Sienkiewicz. Alternatywna droga wiedzie Ścieżką nad Reglami, poprowadzoną dawnym traktem wykorzystywanym niegdyś do transportu rud metali i wyrobów hutniczych pomiędzy Kuźnicami a Doliną Kościeliską. W połowie XX wieku okolica stała się miejscem poszukiwań złóż uranu. W zboczach wykonano kilka sztolni, jednak prowadzonych prac nie zwieńczyło odkrycie złóż nadających się do eksploatacji. Pozostałości tych poszukiwań można zobaczyć również dziś, wylot jednej z zabezpieczonych sztolni znajduje się tuż przy szlaku. Na trasie znajduje się także Czerwona Przełęcz, oddzielająca Dolinę Strążyską od Doliny Białego. Jej nazwa nawiązuje do charakterystycznej barwy skał budujących przełęcz. Już przed wytyczeniem znakowanych szlaków korzystali z niej pasterze przemieszczający się pomiędzy dolinami, a od początku XX wieku stała się częścią Ścieżki nad Reglami. Z przełęczy pozostaje już tylko krótkie podejście na skalisty wierzchołek.